طعم تند لادن

طعم تند لادن

"یادداشت های لادن" بخشی از تجربیات و تفکرات نویسنده ست.
از اینکه مطالب این وبلاگ را بدون اجازه کپی نمیکنید سپاسگزارم.

+ برخی از مطالب قدیمی که مناسب زمان خاصی بوده، به خاطره ها پیوسته.

یادداشت 202، دوستای راه دور

سه شنبه, ۲۳ خرداد ۱۳۹۶، ۰۷:۴۰ ب.ظ

کافیه دست کم دو سال زندگی خوابگاهی رو تجربه کرده باشید، اون وقته که چشم باز می کنید می بینید صمیمی ترین دوستتون که احتمالا بیش از همه حرف برای گفتن و شنیدن داره کیلومترها ازت دوره. ماهی یه بار همراه اول بهم جایزه یه روز مکالمه ی رایگان درون شبکه میده، به خاطر پرداخت غیر حضوری و پیش از موعد مقرر. از مجموع دو خط بالا باید این جور نتیجه گرفت که اون یه روز مکالمه باید پای صحبت با دوستان راه دورم صرف بشه ولی اینجور نیست. اولین دلیلش: کو گوش شنوا؟ دومی: گذشت اون روزا. سومی: یه مشت تنهاییم که حتی نمیتونیم همدیگه رو از تنهایی در بیاریم، شما نپرس چرا، چون خودمم نمیدونم...

ولی دیروز همه ی این حرفا رو کنار گذاشتم و بسته رو فعال کردم و به مهسا زنگ زدم. البته 24 ساعت زمان نیاز بود تا برنامه هامون با هم جفت و جور بشه ( گمونم آدما کم کم دارن تبدیل به جغد میشن، آخه بیشتر دوستام بر خلاف من روزا میخوابن و شبا بیدارن). بالاخره زنگ زدم. در پوست خود نمیگنجیدیم. سه ساعتی حرف واسه گفتن و شنیدن داشتیم، خندیدیم، بغض کردیم، غصه خوردیم، برنامه ریزی کردیم واسه زندگیامون، خیال بافیدیم (خیال بافی کردیم) و...


+ قدر تجربه هامون رو بدونیم، اون همه تاوان بابتش ندادیم که دوباره اشتباهاتمون تکرار بشه.

+ دست از مقایسه برداریم، اگه فقط پنجاه سال زودتر یا دیرتر به دنیا اومده بودیم، همه ی این ایده آل هایی که برای خودمون تعریف کردیم بی معنی بود. هه! کنکور!

+ کتابی که الان دستمه اسمش «سرخوشی های کوچک احمقانه» ست، اعتراف میکنم بیش تر به خاطر اسمش خریدم. خوندنش چیزی شبیه تماشای سریالای تلویزیونیه (تلویزیون خودمون نه ها!...)

+ چرا بچه ها اینقدر برای بی ادبی مستعدن؟ کافیه یه بار یه کلمه ی ناجور یا نامناسب از دهانت بپره، مگه یادشون میره :))

+ یکی از استعدادام خوندن کتاب قصه برای بچه هاست. بچه ها معمولا پای قصه هام میشینن (مادربزرگ درونم)

+ اینکه دنبال آرزوهات نری اسمش تصمیم عاقلانه نیست، دیوونگیه.

+ من به اون گربه لوسه که یه مدت توی گوشیم داشتم و همش یا گرسنه بود یا کثیف شده بود یا دلش میخواست باهاش بازی کنم و قهر میکرد هم عادت کرده بودم و گاهی دلم براش تنگ میشه. تو که تویی!

موافقین ۴ مخالفین ۰ ۹۶/۰۳/۲۳
لادن --

نظرات  (۴)

۲۳ خرداد ۹۶ ، ۲۱:۱۳ 🍁 غزاله زند
همیشه گفتم،الان هم میگم:خوابگاه بنظرم ترسناکه.نمیخوام هیچوقت تجربه‌ش کنم :(  نه اینکه بچه‌ی ضعیف یا لوسی باشم،نه! اتاقم،دستپخت مامانم،تشویقِ دائمی مامان و بابام،حمایتِ لمس‌شدنی بابام و کلا همه چیزه خونه و خانواده یه چیزه دیگه‌‌ست...
البته گاهی بلاجبار باید به خوابگاه‌ رفت.شاید اجباری بود،میرفتم :) 
کنکور۲۳ روز دیگه‌ست😱 چقدررر استرس‌زا 😑
پاسخ:
نه خوابگاه یه دنیا تجربه هم هست. با هیچ تجربه ی دیگه ای توی زندگی قابل مقایسه نیست.
برای کنکورت خیلی تلاش کن خیلی، اما اینو بدون که هیچ چیز مهمی هم نیست،  یه روز به حرفم میرسه.
۲۳ خرداد ۹۶ ، ۲۱:۵۰ دل‌آرام میم سین
چشم ؛)
پاسخ:
چشم چی؟ :)

چشمت بی بلا
۲۴ خرداد ۹۶ ، ۰۳:۰۸ مــیـمـ‌‌‌‌ ‌‌‌‌
آره من همش تو خوابگاه به خودم نهیب میزنم هم اتاقی هم اتاقیه:-/
نمیدونم چرا با تلفنی حرف زدن اینقد مشکل دارم:-///
پاسخ:
من با تلفن مشکل ندارم ولی شرایط تغییر میکنه

اواسط ترم دوم از خوابگاه بیرونم کردن!!!!

...........

رفقای هم خونه رو با با یکی دوتاشون تماس دارم.اما در مورد بقیه شاید این گفته صادق باشه:از دل برود هر آن که از دیده برفت......

از فراموش کردن و فراموش شدن نفرت دارم!!!

 

پاسخ:
فراموشی اولین حقیقت انسانه، تلخه اما باید پذیرفت.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی