تا حالا براتون پیش اومده که با یه فرد معلول مواجه بشید؟ یا کودک اتیسم؟ یا کسی که پدر یا مادرش رو از دست داده؟ یا فردی که والدینش از هم جدا شدن؟ یا یکی از اعضای خانواده ش معتاد یا زندانیه؟

اگر فرد مقابلتون (دوست یا همکلاسی یا حتی کسی که برای اولین بار دارید باهاش صحبت میکنید) به شما بگه یکی از شرایط بالا یا موارد مشابه رو داره یا با ظاهرش متوجه بشید، اولین واکنشتون چیه؟ احتمالا جا میخورید و احساساتی میشید و بعد تلاش میکنید باهاش همدردی کنید. درسته؟ اما مطمئنید که اون در این لحظه انتظار همدردی داره؟ باور کنید بیشتر اوقات آدما فقط میخوان درک بشن و بتونن مثل سایرین زندگی کنن، بدون اینکه رفتار یا کلامشون رو با توجه به شرایط زندگیشون قضاوت کنید. همین! به همین سادگی!

لطفا نگید آخی! به عنوان فردی که سالهاست از جدایی والدینم میگذره و بارها با این مسئله مواجه شده دارم خدمتتون عرض میکنم. زمانی که طرف مقابل میگه من سالهاست مادرم رو از دست دادم نگو آخی، حتی نگو درک میکنم، اگه اون شرایط رو نگذرونده باشی احتمالش خیلی کمه که درک کنی پس سکوت کن و اجازه بده به صحبتش ادامه بده و تلاش کن به روش نیاری. همه ی ما ضعف ها، مشکلات یا کمبودهایی توی زندگی داشتیم، داریم یا ممکنه در آینده داشته باشیم پس بهتره با خودمون و زندگیمون کنار بیایم و این نکته رو در نظر بگیریم که سایرین هم با سبک خاص زندگیشون کنار اومدن و نیازی به دلسوزی ندارن. تلاش برای کنار اومدن با این مسائل به اندازه ی کافی مشکل هست پس لطفا شما بهشون یادآوری یا تلقین نکنید که باید از شرایطشون ناراحت و متاسف باشن.

توی جامعه ی ما آمارها داره فریاد میزنه که تعداد خانواده های درگیر معضلاتی از قبیل طلاق، اعتیاد، بیماری های صعب العلاج و... خیلی زیادن. این آمارهایی که توی روزنامه ها میخونید مال سیاره ی دیگه ای نیست همین آدمای دور و بر خودتونن. طبیعیه که دوست، همکلاسی، همسایه یا حتی اقوام و آشنایانتون درگیر این مسائل باشن. شاید بد نباشه قبل از اینکه با چنین افرادی روبرو بشید درباره ی قرار گرفتن در این شرایط فکر کرده باشید.


+ خیلی دوست نداشتم درباره ی این بخش از زندگیم صحبت کنم یا بنویسم ولی انگار لازمه بهش بیشتر پرداخته بشه.

+ لطفا درباره ی زندگی خصوصی افراد کنجکاوی نکنید، اگه لازم باشه خودشون بهتون میگن.