همزمان هم زل زدم به مانیتور و نوشته های غمگین این دوست وبلاگ نویسم از عشق نافرجامش رو میخونم و بغض میکنم، هم یه چشمم به گوشیه و توی تلگرام جواب شوخیای اون یکی دوستم که همراه با عشق فرجامش سر کَل کَل رو باز کرده میدم. چه فاصله ی نزدیکی! چه حجم سنگینی از احساس!