اون قدیما که ما بچه بودیم میخوندیم: هر کی به گل دست بزنه شاپره نیشش میزنه. به این کار ندارم که شاپره اصلا چی هست؟ و نقشش در حفاظت از گلها چقدر جدیه، اما هر چی که بوده گویا هنوز غیرتش مثل خیلی از موجودات دو پا و گاها دو بال حاضر نم نکشیده بوده و سایه ش مثل یه مرررد بالا سر گلها بوده. ولی این روزا خشکسالی، گرمایش کره زمین، زیاده خواهی ما آدما و البته زیاد شدن وسایل نقلیه و دسترسی آسون تر به نقاط صعب العبور و دور افتاده همه دست به دست هم دادن تا برخی از گونه های گیاهی (همون گل معروف شاپره یا شب پره) در خطر انقراض قرار بگیرند. اینه که گاهی قدم به یه بیابون بی آب و علف میذاری از قدیمیای محل میشنوی "اینجا روزی روزگاری دشت گلهای وحشی بوده، تا چشم کار میکرده زرد و نارنجی و سرخ و صورتی و بنفش بوده که سلول های عصب بینایی رو صفا میداده". پای این موجود دو پا هر جا که رسید خودخواهی و نادانیشم با خودش برد و این شد که نفهمید این گلستون باید برای آیندگان هم باقی بمونه. 

خلاصه ش کنم، تقاضا دارم در ایام گشت و گذار بهاری اگر گذرتون به طبیعت افتاد هوای این منابع عظیم گیاهی رو داشته باشید،  ارزششون از بشکه بشکه نفت خامی که داره صادر میشه به کشورای دیگه کمتر نیست.  خیلی از گونه های گیاهی که توی کشورمون داریم نادر و منحصر به منطقه ی ماست و فراورده هاش (به شرط استخراج و شناخت صحیح) بسیار گران بها هستند. پس تا جایی که امکان داره سعی کنید به گیاهان خودروی طبیعت آسیب نرسه، این گلها باید روی شاخه خشک بشن تا گرده و دونه شون برای سال های بعد و تولید نسل های آیندشون مناسب باشه. 

آی لجم میگیره گلی که نیم ساعت بعد از جدا شدن از ساقه ماندگاری نداره میچینن. اصلا منم اون شاپره که هر کی به گل دست بزنه با من طرفه.


پ.ن: گلهایی که در تصویر پروفایلم میبینید از همون نمونه هستن که از شیرین کاری یکی از دوستان بوده، هر چند از یه منطقه چیده شده که از این گلها به فراوانی رشد میکنه اما این دلیل نمیشه هر کدوم از ما به خودمون اجازه چنین کاری بدیم. 

+ بیش از این حواسمون به نظم طبیعت باشه، ما هم جزیی از همین طبیعتیم.