یادگیری با طعم لذت:

در یک کلاس درس،

فرزندان ِتمام ِ اقشار ِجامعه ، نشسته اند :


 فرزندان ِ «طلاق» را ،  باید تحمّل کرد و با روحیه یِ شکننده شان ساخت! 


با فرزندان «اعتیاد» ، باید مدارا کرد و با بی تربیتی هایشان ، کنار آمد! 


فرزندان ِ «یتیم» را ، باید نوازش کرد و کمبود ِ مهرشان را ، برایشان ،جبران کرد،


فرزندان ِ «ناهنجار» را ، – که محصول ِ اختلافات ِ خانوادگی اند-،  باید هدایت کرد !!!! 


به فرزندان ِ «کار» ،  باید استراحت داد، 


فرزندان ِ والدینِ «بی بند و بار» را، باید،  سر به راه کرد،


 فخرفروشی ِفرزندان ِ «سرمایه دار» را ،  باید تعدیل کرد،

 

دانش آموزان ِ «کمرو» را  ، به بطنِ جامعه،  باید کشاند، 


نازپروردگی ِ فرزندان ِ «مُرَفَّه» را، باید ، تعادل بخشید،


دانش آموزان ِِ«بدسرپرست» را،  حکیمانه و صبورانه،

  باید سرپرستی کرد، 


دانش آموزانِ «بی سرپرست» را،  باید با آغوش ِمهر ِ مادری ، آشنا ساخت! 


همه یِ این مزاج هایِ تلخ و شیرین، با صداهای ِ دلنواز یا گوشخراششان ، در یک اتاق چند متری هستند و فقط معلم است که همه ی  این تناقض های رفتاری را ، به جان می خرد.


تقدیم به همه یِ مُعلّمان زحمت کش و بی ادّعای ایران زمین ، که در ازدحام داوری های ناداورانه، همواره ، سنگ زیرین آسیای زمانه هستند.



پ.ن: اگه نمیتونید چنین معلمی باشید، به این شغل حتی فکر هم نکنید لطفا...این معلم ها هستن که آینده ی یه جامعه رو میسازن

پ.ن: نویسنده ی متن رو نمیشناسم، از یه کانال تلگرام برداشتم.